ominous animus

Η επινόηση του εγώ

2010-09-01T03:42:00.000-07:00

Ω ναι, έχεις μυαλό σε γρήγορα πόδια

κράση υγιή και αφράτη καρδιά

δίχως οράματα γι'αόρατα εμπόδια

πλέεις λεύτερα κι'εύρηθμα σαν τα παιδιά

Φύγαν οι αρρώστιες του βάλτου της πόλης

η θρέψη σου άγρια, ατάκτως ερριμμένη

ενάντια σ'εκπαίδευση, στη βία της πανώλης

που μόλυνε τη φύση σου την επηρμένη

Άνθρωπος, ψάρι, πουλί, σκύλος, φίδι

στοιχειά μανιασμένα στην τύχη βοήθεια

στα σώματα μέσα καθείς μας τυλίγει

στου πόνου την έχθρα ζητώντας αλήθεια

Τη φόρμα του ζώου όταν πεις να χλευάσεις

και αίμα και φόρα και κορμί να εκφυλίσεις

να σκέφτεσαι πώς στις ανθρώπινες πράξεις

ομοίως θα πράξει και θα πισωγυρίσεις

Και αν θες ευτυχία κι'αγάπη να νοιώσεις

ψυχή ολάκερη - όπως γυρνάς χαρακτήρες

μην κρύβεις - διχάσου για να βιώσεις

εξάρσεις, χαμούς, φωτός αναπτήρες

Μα αν θες να σπαράξεις ως καλλιτέχνης

αιωνίων αθάνατος να βγεις στον αφρό

στις πλάνες σου απέτυχε και θα δεις αίφνης

στις φρίκες το νόημα του Χάους κι'Εγώ

Το θαύμα και η χάρη δεν σπάνε τη μοίρα

αργόσχολη η γνώση δεν φτύνει ευχές

τη μέρα, τη συνήθεια που σκάει, πάντα τήρα

και ζύγισε, ρούφα νερά κι'ερημιές

Με ποιά νομή καταδικάζεις

με ποιά εμπειρία ορίζεις κρίμα

στο περιθώριο τον ευατό σου βγάζεις

δεν είσαι ξέχωρος μα αγάπης κλήμα

Όσα θες λέω θα τα'χεις και παραπάνω

η ύπαρξη δεν έχει ωφέλιμο μήτε σκοπό

λεφτά, εξουσία, ηδονή-μα δες πιο πάνω

φτιάχνεις το φράγμα σου στον ποταμό

Φοβού το θάνατο να μην ξεπέσεις

σε ζωή διέξοδο, χαρά πηγαία

συνείδηση ένοχη- να τήνε δέσεις

και αυτοκτόνησε μια μέρα ωραία

Είμαστε αυτόχειρες μα και παρθένοι

το μόνο που σώζουμε είναι τ'Εγώ

σκληροί, επικίνδυνοι, εκτεθιμένοι

στα βράχια σκάβουμε γκρεμό γοργό

Φτωχοί πλήν τίμιοι, "Ζήτω κι'Αέρα"

όφελος-όνειδος, χρήμα ως χρόνος

άκαμπτοι Νέρωνες χωρίς πατέρα

πάντα ελεύθεροι, παντιέρα ο φθόνος

Είμαστε μέτριοι και μπουρζουάδες

πάθη, καπρίτσια, παρανομίες

άγχος και ντέρτι κρυφές καντάδες

ευθείες & κύκλοι που έχουν γωνίες

Στης διακονίας μας ρέει το ποτάμι

με χιούμορ, κόλαση κι'αγιοσύνη.

Είμαστε νέοι, θείοι, νερό, λιμάνι

αγέρας, φέρετρο και καλοσύνη

Και αν μου ζήτησες να σε σκοτώσω

δεν το περίμενες πώς θα το πράξω

Δύναμη ήθελες πού'χα να δώσω

να ηγηθώ, να δώ, να αλλάξω

Στα 3 βασίλεια πού'χει η πλάση

'κει περιδιάβηκα μα δεν σε βρήκα

δεν αποφάσισα, δεν είχα βιάση

κι'έτσι σ'αρνήθηκα ζωής μου προίκα

Αλλά δεν πέθανες γλυκιά μου τρέλλα

γιατί ευχήθηκα να ζω κομμάτια

θέατρο ήτανε, δες με και γέλα

τ'Εγώ μου έγραψα, δικά μου μάτια.

Βασισμένο στον "Λύκο της Στέππας" του Χέρμαν Έσσε, γιατί δεν είμαστε πάντα χαζοί/έξυπνοι, άσχημοι/ όμορφοι, κακοί/ καλοί. Είμαστε όμως αστείοι...

Every dead thing

2010-08-10T06:00:00.000-07:00

''For I am every dead thing, In whom love wrought new alchemy. For his art did express a quintessence even from nothingness, From dull privations, and lean emptiness He ruined me, and I am re-begot Of absence, darkness, death; things which are not''

John Donne

Feeling Your Cold Hand
Grip My Shoulder
Still I Won't Look Back
It's Not Over
Choking On Each Breath
Drawn With Terror
No Shred Of Hope Left
No Surrender

Against This Death I Rage
I Deny The Grave
I Hope They Find Me With
My Middle Fucking Finger Raised

Fleeing From Your Face
Bloody Brother
Knowing We're The Same
Drags Me Under

This Is The Way Of All Flesh

Fleeing From Sure Fate
On I Stumble
Driven By This Pain
Ceaseless Struggle
Death Waits In Each Cell
Closest Rival
Blind Forces Compel
To Survival

Against This Death I Rage
I Deny The Grave
I Hope They Find Me With
My Middle Fucking Finger Raised

Fleeing From Your Face
Bloody Brother
Knowing We're The Same
Drags Me Under

This Is The Way Of All Flesh

Enciphered In This Flesh
This Sentence Spells Your Certain Death

Dirty little secret
Dirty little lies
Say your prayers
And comb your hair
Save your soul tonight...

Drift among the faithful
Bury your desires
Aberrations fill your head
You need a place to hide
and I am-

Do you remember me?
The kid i used to be?
Do you remember me?

When your world comes crashing down - I want to relive
(Good God he's looking down on me)
I'm not jesus - jesus wasn't there
You confess it all away but its only shit to me
(Good God he's looking down on me)
I'm not jesus i will not forgive

No i WON'T
No i won't

I thought you were a good man
I thought you talked to god
You hippocratic, messianic, child abusing, turn satanic

Do you remember me?
Do you remember me?
The kid i used to be/
Do you remember?

DO YOU REMEMBER?

When your whole world comes undone
Let me be the one to say
I'm not jesus you can't run away
And the innocence you spoiled
Found a way to live
(Good God he's looking down on me)
I'm not jesus i will not forgive

(I will not forgive
I want whatever you wanted
I will not forgive
I won't be whatever you wanted)

Do you remember me?
The kid i used to be?
Not the same as i used to be
OH DO YOU REMEMBER ME?

NOOOOOOOOOOOO

When your world comes crashing down I want to be there
(Good God he's looking down on me)
I'm not jesus - jesus wasn't there
You confess it all away but it's only shit to me
(Good God he's looking down on me)

I'm not jesus i will not..
I'm not jesus i will not forgive
Ohh i will not forgive -yeah yeah
No i will not forgive...

women's last words

2010-08-08T09:50:00.000-07:00

Γενικό

Οι γυναίκες τείνουν να ερωτεύονται τον έρωτά τους για έναν άντρα παρά το πρόσωπο. Οι άντρες τείνουν να μήν θυμούνται το πρόσωπο.
Το να πηγαίνεις τοίχο-τοίχο βολεύει μόνο όταν είσαι άντρας.
Το ταλέντο των αντρών είναι μεγαλύτερο από το δικό μας. Βέβαια, προτού ρωτήσουν δεν είχαμε καν συνειδητοποιήσει ότι έχουν.
Η Πρωτοψάλτη σας εργάζεται. Το μόνο πράγμα που γράφουν σήμερα οι γυναίκες στο στήθος τους είναι το τηλέφωνο του πλαστικού τους.
Οι γυναίκες κατανοούμε την ειρωνεία καλύτερα από τους άντρες. Ο καλός θεούλης το φρόντισε προπατορικά, όταν μας όρισε ώς παρά-πλευρη απώλεια.

Βιαστικό

'Ολοι οι άντρες είναι γουρούνια. Τα γουρούνια μπορούν φυσικά με εξάσκηση να σχηματίζουν λέξεις, αλλά επιπλέον τρώγονται.

Γεγονός

Οι μεγάλες ποιήτριες δεν θα πήδαγαν ποτέ τους μεγάλους ποιητές. Τυχαίο?

Ακατανόητο

Πώς γίνεται να ξέρουμε τη διαφορά μεταξύ ρεγιόν και νάυλον στρετς αλλά το ν'αλλάξει ένας άντρας βρακί και μπλουζάκι είναι αρκετό για να τον θεωρήσουμε διαφορετικό άνθρωπο?

Ξενόγλωσσο

If men come when they're too high or you're too low, then they're just screwing the dosage
Watch how you hit on men & pavements. The harder the impact, the bigger the damage

Προσωπικό

Η βάπτιση είναι μια κατεξοχήν τραυματική εμπειρία. Σε περίπτωση που με αποκαλέσεις ξανά Αντιγόνη, Χρυσούλα, Βαγγέλη, Ούρσουλα, Νικολάκη, Αγλαϊα, θα σε βαπτίσω κι'εγώ στη λεκάνη της τουαλέτας.
Το κουτσομπολιό αναπαράγεται όταν εμείς όχι. Εμείς δεν αναπαραγόμαστε γιατί η γλώσσα σου τρέχει πιο γρήγορα απ'το σπέρμα σου.

Ευχετήριο

Μακάρι οι πληθυντικοί σας να ένοιωθαν το ίδιο άνετα στην παρουσία των ενικών μας.

This mentality will keep serial killing the next 5 generations of retards

2010-08-02T09:54:00.000-07:00

Dark patches on your head where prostitutes reside
the dots and specks & colored lines all tangled up inside
As kids, fairies and lepricons by rules do not abide
such is the self you're fighting for: a bit of shaken, stirred and fried

1. self consumption
2. self indulgance
3. self assistance
4. self justification
5. self acceptance

a. cannibalism b. gluteny c. a jerk off
d. self righteousness e. self pity

Για το γράψιμο

2010-07-23T08:54:00.000-07:00

Ο Στράτος μου έλεγε πριν πεθάνει ότι αυτό που του την έσπαγε περισσότερο, ήταν που καθηλωμένος στο κρεβάτι μπορούσε να δει μόνο το προφίλ της φάτσας του. Αριστερά ή δεξιά, αλλά πάντα μόνο τη μία πάντα.

Δεν του πήγα καθρέφτη. Συνήθισε να του χαϊδεύω τα αφανή σημεία με την ανάστροφη της παλάμης μου.

Λένε πώς ησυχάζει κανείς όταν αποδεχτεί ολόκληρο τον εαυτό του.

Εγώ λέω μισακά πάντα θα βλέπουμε. Και η τύχη μας θα είναι τα σκοτεινά μας να πιάνει κάποιος που δεν χρησιμοποιεί τα κουπιά του μόνο για να σκουπιστεί από τα σκατά.

Εγώ λέω μήν με δείς ολάκερη ποτές. Αρκεί να μ'ακουμπάς με χέρια καθαρά.

Σκούπα

2010-07-11T06:35:00.000-07:00

Διάθεση & βάψιμο βαριά, ψεύτικα νύχια & μισός καθρέφτης. Κατάρα σε αυτό το σπίτι. Ένα σωστό μποντουάρ δεν αξιώθηκα. 50 χρόνια βλέπω κομμάτια προφίλ και αμφάς, το ίματζ που προδίδει.

'Α ρε σουσουδάκι σε γλυτώνω τα χάπια και μιλάς', γελάει στη γκρίνια ο Κωστής. 'Εμείς μπέιμπι είμαστε Έλληνες. Ανοχή στην εκφύλιση, πανικός στην κατάρευση. Ολόκληρο το γυαλί δεν το σηκώνεις'.

-Βγες μάνα. Η σειρά σου.

Το σπλάχνο μου. Αποφάσισε τελικά στο φριχτό κόκκινο νυφικό. 15 κιλά φασόν και μπούκλες - δεν υπάρχει θεός. Ποιό νορμάλ κόριτσι ζώνεται κόκκινη δαντέλα με αυτή τη καούκα; Δεν θέλω να με πιάσει στα χέρια της η βρωμο-Τούλα της γειτονιάς. Με την τελευταία της κουπ τον έκανα το γύρο του κόσμου γρηγορότερα κι απ'το Φιλέα.

30 άτομα σε 65 τετραγωνικά. Σιχαίνομαι τους γάμους. 'Ολους. Τα σούσουρα, χάχανα, γλέντια, σόγια, φαγιά, ξενύχτια, στάχτη στη φωτογραφική μου μνήμη. Σκουπίδια στιγμές που μου τρώνε χώρο.

-Λοιπόν κα Αλέκα; Τι θα βάλουμε σήμερα; Κρυφό το κρατάτε;

-Έλα ρε Τούλα που δεν ξέρεις. Το βίτσιο της θα βάλει η μανούλα μου στο γάμο. Το βίτσιο της με γοβίτσα στιλέτο για το νυχάκι του μπαμπά.

-Πάλι το...; Ας είναι. Ένα ισιωματάκι και θα κρεπάρουμε λίγο την κορυφούλα στο τέλος...

Και νεκρή θα με κρέπαρε η Τούλα. Να το πάρω το φέρετρο λίγο μεγαλύτερο. Κάτι το μαλλί, κάτι τα κέρατα του Κωστή, μή κολλήσω και στο κουτί για όλο το μετά θάνατω.

..............................

Υπερπαραγωγή. Γκαζόν να γυαλίζει, τραπέζια, λουλούδια του καλύτερου ανθοπωλείου, απαλή μουσική. Παντρευόταν το Εφάκι, τέρμα τα ψέμματα. Και όλες οι φιλενάδες στη σειρά, δεντράκια στολισμένα να περιμένουν τα δικά τους Χριστούγεννα.

Ήταν στα καλύτερά της. Νέα, όμορφη, δυναμική, αδαής άρα γελαστή. Φιλούσε γλυκά τον καθρέφτη το πρωί ευχαριστώντας τα γονίδια της μάνας της και τη συντηρητική ζωή της. Το μόνο που έλειπε πια ήταν το έπαθλο για την προσπάθεια. Ένας γάμος; Γιατί όχι...

1, 2 αγκωνιές και κοίταξε. Όχι πολύ ψηλός, μελαχροινός, με ένα από τα ωραιότερα σώματα που είχε δει. Ουάου, δύσκολο να πας προς τα πάνω. Χείλη φιλήδονα, χαμόγελο μπράντα Κρέστ, μάτια στάσου μύγδαλα. 'Χορεύεις' δήλωση με χέρι σταθερό, τράβηγμα που την κόλλησε βέλκρο στο πλευρό του.

Ήταν ωραίοι μαζί. Έμπλεξε τα μπράτσα της στο λαιμό του, τα πόδια της με τα δικά του. Το σατέν φόρεμά της τρίφτηκε στο παντελόνι του. Το θρόισμα ήταν τόσο εκκωφαντικό, τους τρόμαξε. Γέλιο. Εύκολο, από κάπου βαθιά. Την κράτησε από τη πλάτη, από τη μέση, από τους γοφούς, από τη μύτη. Ένιωθε μέχρι και τη μήτρα της να ανταποκρίνεται στην προσδοκία του.

Ανάσες βάθυναν, αυτιά κουφάθηκαν. Την παρέσυρε στο πάρκινγκ - έτρεμαν. Τα χείλη του, η γλώσσα του έδιναν διαταγές στο κορμί της. Τον φίλησε στα μάτια, στο στόμα, πήρε με τη γλώσσα της να ταξιδεύει στις γραμμές του. Το φόβο των Ιουδαίων πλήρωσε το έρμο το σατέν. Κατέβηκε από τα στήθη, ανέβηκε από τα πόδια, αργά, χαδιάρικα, να καλύψει τη δύναμη που τη γέμισε υγρά και απόλαυση.

Έντυσαν ο ένας τον άλλο ακόμη γελώντας. Το βαθούλωμα στο καπώ του κρεβατιού τους θα το πλήρωνε ο Πακιστανός παρκαδόρος. Ο Άγγελος σφήνωσε χρήματα στον προφυλακτήρα και τον αριθμό του τηλεφώνου που ποτέ δεν της έδωσε.

Της τον σύστησε 2 ώρες αργότερα. Ο καλύτερος φίλος του. Ο έμπειρος, ειρωνικός, επικίνδυνος -όπως διατείνοταν Κωστής, με στόχο ζωής γάμο με πλούσια και κοινωνικά ανεβαστική σαραντάρα. Τελικά οι στόχοι του άλλαξαν, μάλλον για πλάκα. Και η Αλέκα; Δεν είχε ποτέ στόχους, είχε θέλω-απλά, αντικειμενικά, εναλασσόμενα, προσαρμοζόμενα. Αλλά δεν πίστευε στα θαύματα. Και δεν ήρθαν ποτέ.

..............................

'Σου μπαίνει ακόμη μανούλα' κορόιδεψε η μικρή. Τον μεγαλύτερό μου φόβο. Ήταν ακόμη σε καλή κατάσταση. Και πάντα μαζί του άκουγα την ίδια μουσική, τα ίδια γέλια, ένοιωθα τον ίδιο οργασμό στο κορμί μου. Ενδόμυχα υπολόγιζω πάντα ότι θύμιζω στον Άγγελο αυτό που άφησε να γίνει κάποιου άλλου.

Τον βλέπω ακόμα, σχεδόν κάθε μέρα. Περιμένω, δεν περιμένει. Δεν με ξανάγγιξε, τα μάτια του κλαίνε από οίκτο κάθε φορά που φοράω το φόρεμα του έρωτά μας. Δεν του είπα σ'αγαπώ. Ούτε στον Κωστή το είπα. Το σατέν φόρεμα όμως μιλάει εκεί που σιωπώ εγώ, ουρλιάζει τις σκέψεις μου, με πηγαίνει εκεί που ανήκω.

Είμαι έτοιμη πια. Να κάνω το καθήκον μου, να γιορτάσω με την οικογένεια της επιλογής μου τις μικροαστικές μας εμμονές, να πεθάνω στο βωμό των εθιμοτυπικών εναγκαλισμών & φιλοφρονήσεων, να στείλω και άλλους στον πόλεμο για τα τίποτε που μας ανήκουν, να εναρμονιστώ με την ψευτιά των εικόνων που βλέπουμε όλοι σε κομμάτια.

'Αλλά σε θέλω' λέει το φόρεμα. Και όπως γράφουν οι ποιητές αυτό θα έπρεπε να είναι αρκετό για να πάρει όλα τα άσχημα σκούπα η ζωή.

Όπως είπε και ο Κούνδουρος...

2010-06-23T07:20:00.000-07:00

If I could sing...

I would not speak much

If I could act...

I would not cry much

If I could paint...

I would not stare much

If I could write...

I would speak of a stare to cry...SUCH

Pardon Patron

2010-06-08T08:24:00.000-07:00

Εν τω μεσω

καλοκαιρινων νεφων
ανεργιας θυρων
οικονομικων τρυπων
τρελλαμενων σοφων
εγκεφαλων νεκρων

προσδοκουμε...???

αναταση κεφων
ενωση χειλιων
τριγμους κρεβατιων
παραδοση ψυχων

και Ελλαδα του μελλοντος αιωνος...

Φουρού

2009-11-13T14:11:00.000-08:00

Ρώτησα το γκουρού και μου είπε ότι τα ποσοστά δεν είναι παρά νούμερα που γαμιούνται άχαρα για να γεννήσουν στη ζούλα άλλα νούμερα, μπάσταρδα αβεβαιότητας ανίκανων που αντί να ξεχωρίσουν το λευκό του πούστη του φράχτη μετράνε τα παλούκια.

Σου υπόσχομαι. Δεν θα χαρώ...πολύ όταν θα τα χώνεις στον κώλο τους...

Wishful rose

2009-10-20T12:11:00.000-07:00

-Petal Petal on the floor,
who's the fairest of them all?

-It is I, the hand of rose,
lover's wish whom Cupid chose

-And thy wish what may it be?
Is it love or is it me?

Bid thy lover my regret,
it is I, not wish per due respect

Raise thyself from off the floor
Climb on rose & close its door

For the hands of love and time
They are skilled, but are not mine.

Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός

2009-09-28T09:18:00.000-07:00

Το τμήμα Εθελοντών Κοινωνικής Πρόνοιας του Ερυθρού Σταυρού-Παράρτημα Πειραιά, που τα τελευταία χρόνια επιδεικνύει ύψιστο έργο στην εκπαίδευση και υποστήριξη ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, αναζητά εθελόντρια φιλόλογο-καθηγήτρια Α', Β' και Γ΄Γυμνασίου για υποστήριξη παιδιών σε μαθήματα όπως τα Νέα Ελληνικά και τα Αρχαία.

Γνωρίζοντας την αφοσίωση και ευαισθησία που διακρίνει τους περισσότερους από εσάς στη blogoσφαιρα, ελπίζω η άμεση έκκληση που κάνω προσωπικά να μην περάσει απαρατήρητη.

Η ανάγκη είναι έντονη και άμεση. Πληροφορίες μπορείτε να πάρετε καθημερινά 08:00-14:00 στο τηλέφωνο 210-4118913

Επίσης για γενικότερα θέματα μπορείτε να ανατρέξετε στο site http://www.redcross.gr/

Πολιτικές αισθήσεις

2009-09-27T04:56:00.000-07:00

Μάτια γουρλώνουν. Μα είναι τα μεγάλα τόσο κοντά.

Χαμένα θαύματα, μορφές αδύνατες στο θάμπος σου μπροστά

Μύτες ζαρώνουν. Οσμές του λάθους που ξεφτίζει αντοχές.

Είναι ο χρόνος κατάρα, σπέρνουν οι εποχές ενοχές.

Χέρια απλώνουν. Να μην κρατηθούν, να μην σου πάρουν.

Σε γροθιές σφιγμένες. Κρυμμένους θυμούς να παρκάρουν.

Χείλη ματώνουν. Στην πέψη της σκέψης της λέξης.

Σφιχτός συνειρμός που είπε η μικρή σου καρδιά δεν θ'αντέξεις

Ελευθερία
Τύψεις - Ανία
Φόβος - Μωρία

ΚΑΙ Η ΨΗΦΟΣ ΜΑΛΑΚΙΑ

Αληθώς Ανέστη...

2009-08-23T00:24:00.000-07:00

Κάψατε τους δεινόσαυρους στην εξαφάνιση
Ήρθε η ώρα να πληρώσετε τους εφευρέτες σας ακριβά
Πάρτε το καροτσάκι της λαϊκής, βάλτε τη ζωή σας μέσα
Θα σας δω στην πλατεία, καιρό τώρα εγώ δεν έχω πια κλειδιά
Ανάστα ο Κύριος, γιατί οι Διάολοι ήσαν πολλοί και δίχως μπέσα

Τρελλός παππάς σε βάφτισε

2009-08-16T07:09:00.000-07:00

Λατρεύω τα καλοκαιρινά κινηματογραφικά αφιερώματα. Και ειδικά σε ταινίες που έχουν στιγματίσει.

Λένε πώς τα "Νονός Ι, ΙΙ, ΙΙΙ" δίνουν απαντήσεις για όλα. Συμφωνώ. Ο κατάλογος είναι μακρύς, αλλά πέρα για πέρα αληθινός:

Country

-Your country ain't your blood. Remember that

-It seems in today's world, the power to absolve debt is greater than the power of forgiveness

-Power wears out those who don't have it

Family

-A man who doesn't spend time with his family can never be a real man

-I have a sentimental weakness for my children and I spoil them, as you can see. They talk when they should be listening

-Never tell anybody outside the family what you're thinking again

-Υou're my older brother and I love you. But don't ever take sides with anyone against the family again. Ever

-Tonight this family settles its accounts

-I command this family, right or wrong. It was not what I wanted!

-I never wanted this for you. I work my whole life--I don't apologize--to take care of my family, and I refused to be a fool, dancing on the string held by all those bigshots. I don't apologize--that's my life--but I thought that, that when it was your time, that you would be the one to hold the string

-I will never work for you. I have bad memories. I'll always be your son, but I will never have anything to do with your business

Society

-Times change. These days, we learn from the philanthropists like the Rockefellers. First you rob everybody, then you give to the poor

-All my life I kept trying to go up in society. Where everything higher up was legal. But the higher I go, the crookeder it becomes. Where the hell does it end?"

-You know, now that you're so respectable, I think you're more dangerous than you ever were. In fact, I prefer you when you were just a common Mafia hood

-He hated foundations. He loved doing it by himself, man to man

-I have always believed helping your fellow man is profitable in every sense, personally and bottom-line

Business

-This is the business we chose

-It makes no difference to me what a man does for a living, understand

-I don't like violence. I'm a businessman. Blood is a big expense

-Certainly, he can present a bill for such services. After all, we're not Communists

-A lawyer with his briefcase can steal more than a hundred men with guns

-The negotiator's at my house playing pinochle with some of my men, he's happy. They're letting him win

-I'm gonna make him an offer he can't refuse

-I guess I'm getting too old for my job. Too grouchy. Can't stand the aggravation

-I'm going to take a nap. When I wake up, if the money is on the table, I'll know I have a partner. If it isn't, I'll know I don't

-You will not give -- I'll take! As for him, well he makes it very clear to me today that he is my enemy. You must choose between us

-I got a stone in my shoe. A two-bit punk who works for me. The one who thinks he's related to you. A bastard

Politics

-Politics and crime -- they're the same thing

-Even the strongest man needs friends.... Politics is knowing when to pull the trigger

Education

-Whatcha go to college? To get stupid? You're really stupid!

Health

-I don't trust a doctor who can hardly speak English

-Good health is the most important thing. More than success, more than money, more than power

-I'd give four million just to be able to take a piss without it hurting

Religion

-Every time I put my line in the water I said a Hail Mary, and every time I said a Hail Mary I caught a fish.

Love

-Oh, this is too violent for me!

-She was beautiful! She was young. She was innocent. She was the greatest piece of ass I ever had, and I've had'em all over the world!

-Women are more dangerous than shotguns.

-So, what do you think of my angel? You're happy, I'm happy.

-No, I don't hate you. I dread you

-You have to understand I had a whole different destiny planned... I'm not the man that you think I am... I love you. Don't dread me anymore

-You gotta go, you gotta go

-I've lost all the venom, all the juice of youth. I've lost all the lust for women and now my mind is clear

Friends

-Some day, you may have to do a difficult service for me

-Do me this favor. I won't forget it. Ask your friends in the neighborhood about me.

They'll tell you I know how to return a favor.

-Maybe we shouldn't get him mixed up in this too directly...

-If you had come to me in friendship, then this scum that ruined your daughter would be suffering this very day

-There are many things my father taught me here in this room. He taught me: keep your friends close, but your enemies closer.

-I don't feel I have to wipe everybody out, Tom. Just my enemies.

-Just when I thought I was out, they pull me back in. Our true enemy has not yet shown his face

-We gladly put you at the helm of our little fleet, but our ships must all sail in the same direction. Otherwise, who can say how long your stay with us will last. It's not personal, it's only business.

-When they come, they'll come at what you love

-Never hate your enemies -- it effects your judgment

-Your enemies always get strong on what you leave behind

-The richest man is the one with the most powerful friends

-I want you to sell your soul to him. To betray me

-Call a meeting, my friend, so there are no debts or grudges -- we will make the peace, you and I

-Blessed is the peacemaker, for he can be called a child of God

-Leave the gun. Take the cannoli

-I love you, cuz" / "I love you, too, cuz

-I would burn in Hell to keep you safe

-He is a man who insists on hearing bad news immediately

-Why was I so feared, and you were so loved?

-You could act like a man.

-Only don't tell me you're innocent. Because it insults my intelligence and makes me very angry.

-It's safer to teach you English!

-If anything in this life is certain, if history has taught us anything, it is that you can kill anyone.

-I saw a strange thing today. Some rebels were being arrested. One of them pulled the pin on a grenade. He took himself and the captain of the command with him. Now, soldiers are paid to fight; the rebels aren't. / What does that tell you? /It means they could win.

-I suppose I always knew you were too smart to let any of them ever beat you

-Don't overestimate the power of forgiveness

-I'll change; I'll change. I've learned that I have the strength to change.

-This I cannot do

2009-08-09T02:19:00.001-07:00

Ελληνική Παραφροσύνη...

Αλληλοσπαραγμός...

Ελευθερία δεν είναι αυτό που σου χαρίζουν χέρια που στάζουν αίμα... δεν είναι η συνείδηση του δούλου...

πάρτε τη θέση μου. εγώ δεν είμαι πια εδώ. αυτά που σας πιέζουν, εγώ τα λέω απόβλητα...

...τα δέντρα που κρεμιέστε καρπούς πάντα θα βγάζουν.

Εις το επανιδείν

2009-08-01T22:28:00.000-07:00

Ταιριάζει ο ορίζοντας στα μάτια σου,
λεπτή χορδή να ακουμπώ τις νότες μου.
Μή δύεις και βάφεις άλικο το δάκρυ,
στην άκρια της γραμμής μαζί ισορροπούμε
και στο λευκό σου το παχύ σ'ορκίζομαι,
τον πάντα απλό μου τόνο να κρατήσω,
ωσότου έκθαμβο το βλέμμα σου γυρίσει,
σε μένα που στα άστρα σου τη μουσική μας παίζω.

Γ α μ ά ε ι ο Δ ί α ς τ α κ α λ ο κ α ί ρ ι α μ ο υ κ α ι γ ω γ ε ν ν ά ω χ ε ι μ ώ ν ε ς . . .

Σημείωσις: Η ποιήτρια εκδίδει σύντομα το νέο της έργο-Έρωτος Άλεσις με την ευγενική χορηγία του συλλόγου γυναικών Χ.Α.Σ.Κ.Α. (Χαζοβιόλων Ανακάλυψη Συμμόρφωση Και Αναπροσαρμογή)

Γιουτζίνια

2009-07-04T08:03:00.000-07:00

Τέλειωσες κιόλας? Ο Ελληνικός δεν πίνεται μονορούφι. Πρέπει να τον κρατάς στον ουρανίσκο, μπουκιά λουκούμι, μετά γουλιά. Να σε φτάνει για 2-3 παρτίδες πρέφα και κουβεντούλα. Μα δεν πάτησες ποτέ πόδι σε καφενείο?

Τι λέω. Πού να τα βρείτε εσείς τα καφενεία. Τα κάνατε καφετέρειες, κόφι σοπς, γυαλί και μέταλλο σαν τα γραφεία σας. Κλείνεστε και εκεί και δουλεύετε. Ή δουλεύεστε αναμεταξύ σας. Όλα πια τα μπασταρδέψατε.

Με τον πατέρα μου βρισκόμασταν στο καφενείο. Πάντα από κει πήγαινα και τον έπαιρνα. Τό’χε κόψει το χαρτί, αλλά την τράπουλα δεν άντεχε να μην τη βλέπει. Πότε-πότε τον έπιανα να κρατά και καμιά στα χέρια, να παίζει τα φύλλα στα δάχτυλά του. Χαϊδεύω το πλαστικό μου’λεγε και μού’ρχεται η μυρωδιά του τότε.

Ιστορίες να δεις που ‘ξερε για την τράπουλα. Για βασιλιάδες και θεούς και όλες τις φυλές των ανθρώπων. Για μάχες και έρωτες και θανάτους και ζωές μακρυνές. Με κοίμιζε με τούτα όταν ήμουνα μικρή. Τις φιγούρες τις έμαθα πριν την προπαίδεια.

Ένας Ελληνικός, το λουκούμι με τ’αμύγδαλο και το τάβλι μου μείναν από εκείνον. Και τα γέλια των φίλων του στο καφενείο, που έκραζαν ότι η κόρη του βγήκε τζιμάνι και του παίρνει τα βρακιά.

Το σήκωνε όμως ο γέρος το αστείο. Και των άλλων και το δικό μου. Μόνο αυτός με έπιανε στην άκρη της γλώσσας. Και μ’απογείωνε. Ρόμπα ξεκούμπωτη είσαι Τζενούλα, μέχρι το όνομα της μάνας μου χάλασες. Πάντα αναφερόταν στο Σιδηρόπουλο, το γούσταρε το ρόμπα.

Την αγαπούσε τη μάνα του. Τον πατέρα του ήθελε να σκοτώσει. Τού ‘δινε κρυφά το μπλε οινόπνευμα στα γεράματα, όταν οι άλλοι πάλευαν γι’αυτό το έρμο το συκώτι πού’χε σαφρακιάσει. Κανά 2 βοήθησα και γω, βλαμμένο από μικρό που πίστευα ότι τό’κοβε βεντούζες.

Ο καφετζής τον βρήκε. 3 μέρες είχε να φανεί στο μαγαζί και ψυλλιάστηκε. Μπούκαρε στο σπίτι με την αστυνομία και τον βρήκανε ξάπλα στην τουαλέτα. Καρδιακό. Λίγο τα χάπια, λίγο το ζάχαρο που τον είχε φάει, λίγο η καλοπέραση. Δεν με πήρε ο κυρ Τάσος, δεν άντεξε. Οι μπάτσοι με πήραν.

Πήγα άλλη μια φορά στο καφενείο. Ελληνικός και λουκούμι. Μού δωσαν και μια τράπουλα από τις καλές. Ρόμπα πήγα, ρόμπα έφυγα.

Δεν ξέρω τι μου ζητάς. Λές ότι γράφεις. Τί βρήκες από μένα; Η δική μου ρόμπα σου γυάλισε;

Γράψε λοιπόν για τον μπάρμπα μου Ευγενία. Κράτα όμως ολόκληρο το όνομά σου.

ΠΗΔΑ! ΤΩΡΑ!

2009-06-29T23:25:00.000-07:00

Γιατί δεν πηδάς να γλυτώσω απ' το κενό του μυαλού σου?

Γίνε θυσία. Προστάτεψε την ηθική μου αξία...

...ΜΗΝ με κάνεις φόνισσα

(αφιερωμένο στα καταπληκτικά που διαβάζω και βλέπω και ακούω τελευταία... το βάλτο τον βλέπετε? ά όχι? καλά... συνεχίστε...)

Η βασιλεία ενός παιδιού

2009-06-06T04:58:00.000-07:00

Στη χώρα του δρόμου, όταν φέγγει η νύχτα και ο ήλιος ξαπλώνει, μια μόνη ψυχή ξαγρυπνά
Στ’ απάγγιο του φόβου, δεν γεύεται τ’αίμα δεν νοιώθει τη λάσπη, το σώμα του πόνου πετά
Σαν πέταλα ρόδου που σώζει ο Αίολος και στέλνει στο σύμπαν, τ’απέραντα αστέρια μετρά
Μελετά την αγνή ομορφιά

Στη χώρα της σάρκας, το πνεύμα γεννιέται σε αφράτο κουκούλι, αρχή του κύκλου σημαίνει
Επιβάτης της βάρκας, που μια Αλφειό μια Αχέροντα πλέει, καθώς θεούς κ’ ήρωες φέρνει
Η αίχμη της νάρκας, κρυφή πληγή που το βάρος αφήνει, με μπανγκ ροές παρασέρνει
Ουσία υγρή που υπομένει

Στη χώρα του χρόνου, που ζουν να μετράνε αυτούς που λείπουν, οι μοίρες στήνουν χορό
Νονές του γόνου, σαν σπέρνουν γυναίκα παιδί ν’αναδείξει, διαμάντια σε χώμα ξερό
Ενάντια του φθόνου, που γνώση σαπίζει κι’αλλάζει τη ρότα, πανί υφαίνουν λευκό
Φως σε λαγούμι σβηστό

Στο χρόνο που έρπει, ανοίγω τα μάτια γελάω στον κόσμο, σφυγμός χτυπά στο ρυθμό
Μια φύση που τρέπει, τυφλή εμπιστοσύνη σε χέρια ντυμένα, αφήνομαι να τα φιλώ
Κανόνες και πρέπει, μου δένουν τα όνειρα με ύπνου στολίδια, τον κύκλο ευθεία τραβώ
Παιδί των γονιών μου κι’εγώ

Στη σάρκα ώς φλέγει, τραβάει στο εξώτερο τη λογική μου, πηγή αγνής προσφοράς
Καημούς επιλέγει, μοχθεί τους θανάτους της ηδονής μου, δεν κάνω ό,τι ζητάς
Σοφία που ψέγει, τους ψεύτικους έρωτες- πιθήκους του πόθου, εικόνες να προσκυνάς
Γνωρίζω μόνο εμάς

Στο δρόμο που τρέχει, αισθήματα κι’αίσθητες οι οδηγοί μου, κρυμμένα όχι γλεντώ
Κάθε που βρέχει, άχρηστα σέρνοντας στην εξοχή μου, ελπίδες σκούπες γεννώ
Η τύχη με έχει, παίκτη στο δίκαιο και πιόνι στο άδικο, μ’αντίθετα να πολεμώ
Τόπι τη γη να κυλώ

‘Οσα μπορεί κανείς να δει, ν’ακούσει, να μάθει, αυτά εγώ προτιμώ

Γραμμένο από ένα παιδί όταν του σύστησαν το φως στο σκοτάδι....

Μπαγαπόντιοι...

2009-05-22T12:26:00.000-07:00

Σφίγγει τα λουριά ο λίβας στη Λαριζόνα...Πλατεία Ταχυδρομείου, στο Glam μεσημεράκι με το ‘λια να ψήνει ντάλα...

-Που συ ρι Ντόρα, μισάωρο μ’έχεις στημένου το ξεσταύρι μ’ μέσα. Ζαβλακώθηκα.

-Κάτσ’ ρι Νάσου, τρέχει κ’ εξεταστική, μπούκι μ’. Δεν λές πού τη παλέω με του χάπα του Λευτέρ’ να μου κάν΄ την εργασία για τ’ Αστικό? Βούνιασ’ ου χλιάρας στ’ σπίτι κι γούσταρε του μούγκαβο κι να μασήσ’?

-‘Ωπα κ’ ίσα γιατί φόρτωσ’. Γουστάρ’ ο κτουκ να φάει απ’ το δικό μ’ γατούλ’? ‘Ελα μουνί στου τόπ’ σου μή γίνει του σύστριχο!

-Όι βαρβατσέλ’ μου, για γίδι μ’έχεις να τη δώσω στο μαχλέπα? Δεν είσ’ συ το ζγούρι μ΄? ‘Αραξ’ τα κυβικά σ’

-Πώς με τους μαλέες που χώνουν τις χιλιάρες γ’ένα άντε και γα-μιπ? Με τους Γκαγκάδς στην Αθήν’ θα τραβάμ’ τις κουλοτριχές μας απού Β’ Εθνική του χρόν΄...

-Πάλι μπάλα ρι Νάσου? Γκαργκάνιασα μι τα μπερδευτικά σ΄. Που θα μι σοκακεύσ’ σήμερα?

-Μπα? Διν έχει του νεραϊδοστόλιστ’ ομιλία αύριου? Θα χάσ’ η δεξά σ’ του φούλι του μπούλη?

-Του ξερ’ς πους έχου τους λόγους μου για του New Deal. Στου λέου. Γράψ’. Θα την περάσεις κοτσάν’. Μου τό’πει ο γέρους μ’. Κάπου θα σι βολέψ΄. Τα ‘δέρφια μ’ τα μπάζα όλα στου Δημόσιου μπήκαν.

-Να γαμηθώ διλαδίς να κάνου καριέρα? Τό χεις μουρή αντάρα? Θα ξαναβγεί νουμίζεις ο θα συνεχίσουμ’ιδώ ή στη στενή?

-Όι κάτσ’ μι του ΜΑ.ΣΟΚ. ‘Η πες στη μάν’σ’ τη καθαρίστρια να κάν’ φανουρόπιτα, να δεις πότ’ θα βγούν οι Κάπου Κοιμούνται Εγκλωβισμέν’.

-Άι κατούρα τα ποδάρια σ’. Δεν είμι κανάς χλιάμπουρας να κάνου ό,τι μι πει το μουνί. Κι είμ’ στου ενενήντα για μεγάλη μπάζα. Του Κούτρα η μάνα δεν έκλαψι πουτέ. Ιγώ του λοιπόν θα την κάνου να κελαιδίσ’. Βρήκαμ’ μι του Βαγγέλη κενό στην αγουρά. Θα φάμι τσ’ Ολλανδούς σι λέω. Θα γαμήσουμ’ και θα σπείρουμ’.

-Μιλάμ’ για ευρά ή λιμνούπολης ντόλαρς? Γιατί μ’έφαγ’ η χαρχάλα μαζί σ’ πια Νάσου. 2 χρόνια μι πιλατέβεις.

-Μέχρι και στουν ΟΓΑ θα μι βάλουν. Στ’ουρκίζουμ’. Στουν Ουζουνίδ’ καύλα μ’. ‘Ελα τώρα, κάτσ’ λίγο πάνω μ’ που μι καίει το κλαρίνο.

-Πάμ’ στου τράκ καλύτερα? Θα βγει η μάνα μ’ για ψώνια σήμερα. Αίντι... να κάνω κι’εγώ τον μπούκι μου να κελαϊδίσει...

Τί ρε παιδιά? Και ο Λαρισαίος αρχέτυπο είναι... Δεν ξέφυγα...πολύ...Συγχωρέστε για τα λάθη στη διάλεκτο, ποτέ δεν ισχυρίστηκα ότι την κατέχω.

Και μου ήρθε και το από κάτω καπάκι. ‘Ασχετο, αλλά μαζί με το http://www.slang.gr/ & τους ρόκερ του Θεσσαλικού Κάμπου, πρέπει να το τιμήσ’...Enjoy & μην ξεχάσετε να σταυρώσετε!

Συζυγία

2009-05-17T05:22:00.000-07:00

«Δεν πίστευα ότι θα περιμένεις» – στέκεται μπροστά του ξέπνοη, ανταριασμένη.

«Είμαι πάντα εδώ, το ξέρεις» – αποφεύγει το βλέμμα της, χαμηλώνει το δικό του στην καρδιά που σφυροκοπά στον κόρφο της με κάθε βιαστική ανάσα. Ανοίγει διστακτικά, εισβολή που δεν έχει ακόμη συνηθίσει.

«Αν δεν ήσουν εδώ, θα καθόμουν στο πεζούλι. ‘Ωσπου να γυρίσεις. Ως εξιλέωση» – Τον βλέπει να κάθεται στην αγαπημένη του πολυθρόνα. Πετά τα παπούτσια και πιάνει τον ελεύθερο χώρο στο πάτωμα δίπλα του. Ακουμπά το κεφάλι της στα γόνατά του. Σπίτι.

«Θα σε τιμωρούσα. Θα σε έπαιρνα εκεί στο δρόμο. Και μετά θα έφευγα» – Παίζει με τις τριχούλες στη βάση του αυχένα της. Υγραίνει στο ποτό του το δείκτη και τον σέρνει μέχρι το λοβό του αυτιού και πάλι πίσω...

«Αρκετή η τιμωρία μου για σήμερα. Δεν μου είπες ακόμη σ’αγαπώ» – Περνά φρενιασμένα τα χέρια της πάνω του. Αφήνει γατίσιες δαγκωνιές κατά μήκος των ποδιών του που απαλύνει με τα χάδια της. Τον νιώθει να τρέμει.

«Σε μισώ όταν αργείς. Μου υποσχέθηκες.» – Τραβάει τα μαλλιά της και το κεφάλι της γέρνει στο χέρι του. Θα μπορούσε να της σπάσει το σβέρκο. Πιάνει τα χείλη της με τα δικά του. Η γλώσσα του βασανίζει τη δική της, τρώει τα λόγια της. Ανοίγει τα πόδια του και την τραβάει κτηνώδικα ανάμεσά τους – «Εδώ θα μείνεις, κατάρα»

«Μακάρι να υπήρχε κατάρα, μαϊκό και ξόρκι να με έτρωγες, να’μενα μέσα σου για πάντα» - Τινάζει το κεφάλι και τον βραβά με τα πόδια του ακόμη γύρω της στο πάτωμα. Τον φιλά παντού, στόμα, βλέφαρα, μάγουλα. Τραβά τα ρούχα του με μανία, ψάχνει για τη σάρκα. Θα μπορούσε να μετρήσει και μία-μία τις φλέβες του αν της το ζητούσε. Το στόμα σταματά πάνω από την καρδιά. Κάνει βεντούζα χείλη και γλώσσα. – «Σ’αγαπώ, τ’ακούς αναθεματισμένη?»

«Τί παραπάνω της ζητάς? Όλα γίνονται κατά πώς τα θές. Αυξάνονται και μεγαλώνουν για να γεμίσεις εσύ, αχόρταγο θηλυκό.» – Της πιάνει το χέρι που χουφτώνει λαίμαργα τη στύση του. Τον έχει γυμνώσει, αυτός ακόμη αγωνίζεται να ελευθερώσει τα στήθη και να νοιώσει την υγρασία της. Η επιβεβαίωσή του.

«Τη θέλω να χτυπάει στο στήθος μου. Για μένα. Να σε αφανίσω και να αφανιστώ. Να σε νικήσω. Και να νικηθώ.» – Βγάζει πουκάμισο, σουτιέν, φούστα με μανία. Τον βλέπει που χαμογελά καθώς πετάγονται τα στήθη ελεύθερα και ετοιμοπόλεμα– «’Ισοι τώρα» – Ξαπλώνει επάνω του και αρχίζει το χορό της. Μαλλιά, ρώγες, κοιλιά γοφοί, όλα συμμετέχουν στο φρενήρη ρυθμό της. Βυζαίνει τα δάχτυλά του και τα σπρώχνει μέσα της, ενώ αυτή ανακουφίζει την κάψα του.

«ΔΙΚΗ ΜΟΥ. ΔΙΚΗ ΜΟΥ» – Κραυγάζουν πια και οι δύο, καθώς τη γυρίζει βίαια από κάτω και μπαίνει μέσα της. Θέλει να πάει βαθιά, όσο πιο βαθιά γίνεται σε αυτή την ακαταόητη, σκοτεινή και αδηφάγα μήτρα που έχει στοιχειώσει τα όνειρά του. Ο οργασμός είναι γρήγορος και δυνατός, τους αφήνει σχεδόν νεκρούς στο παγωμένο πάτωμα. Δεν μπορεί όμως να βγει από μέσα της. Δεν θέλει.

«Έχουν δίκιο τελικά. Ο έρωτας είναι δικαιοσύνη» – Τον αγκαλιάζει και ακουμπά το κεφάλι του στον κόρφο της. Τώρα ναι, αυτή τη στιγμή, είναι δικός της.

«Και η αγάπη Νόμος. Με έρωτα χωρίς αγάπη είναι σαν να παίρνεις το Νόμο στα χέρια σου. Ανταγωνισμός και εκδίκηση. Τίποτε άλλο»

«Αυτό που νοιώθω για σένα δεν έχει κανόνες. Είμαι θύτης και θύμα. Είμαι θεά και θνητή. Είμαι γυναίκα. Και αν αυτό που σε τρομάζει είναι να χαθείς στην αναρχία μου, να ξέρεις ότι πότε δεν θα σε αφήσω. Να με βρεις θέλω και να με κρατήσεις.»

«Είναι αργά. Πρέπει να κλείσω. Έχω και λίγη γραφική δουλειά για μια συνάντηση το πρωί. Πήγαινε να ξεκουραστείς. Θα τα πούμε ον λάιν πάλι αύριο»

«Σε αγαπώ»

...αποσυνδέθηκε... και αύριο? Πάλι θα τον πιέσει, πάλι θα του ζητήσει τα πολλά, να τον αλλάξει, να τον συναντήσει.

Πώς να την κάνει να δει? Nα καταλάβει τη διαφορά μεταξύ του κορμιού και της ψυχής τη συζυγία?

Ήρωας

2009-05-11T10:56:00.000-07:00

Ξύπνησε απότομα, ιδρωμένο κορμί και βαρύ κεφάλι. Ιούνης και η ζέστη αφόρητη, το σεντόνι βδέλλα- να του ρουφά νερό κι’ενέργεια.

Ανακάθισε στον καναπέ-κλίνη του εδώ και 30 χρόνια. Έστριψε τσιγάρο. Ούτε το παίξιμο του καπνού στη γλώσσα δεν μπορούσε να τον ευχαριστήσει πια.

Μάνα και αδερφή ξερές στο διπλανό δωμάτιο. Αν και οι ανάσες τους βαριές και κουρασμένες, πάντα έφταναν και ακουμπούσαν στη γωνιά του. Το τρομερό θυμητικό της πνιγηρής τους μοίρας.

Διάρι βλέπεις. 3 πεινασμένα λιοντάρια στο ίδιο στενό και ανήλιαγο τσιμεντένιο κλουβί. Ποινή εκτίουμε, γαμημένα ισόβια έλεγε πάντα η αδερφή...

Σηκώνεται μέχρι το παράθυρο. Πόσο λιγώνεται αυτή τη στιγμή για ένα τόσο δα μπαλκονάκι. Να βγει να απλώσει τη γύμνια του στη νύχτα, να χαρίσει την κάψα του στο φεγγάρι.

Εσωτερικό. Κουζίνα και μπάνιο σε φωταγωγό. Μα την πίστη του, το μόνο που κατάφερε να σώσει από την οικονομική κατρακύλα και το τζόγο του γέρου. 3 παράθυρα όλα κι’όλα να του θυμίζουν ότι υπάρχουν ακόμη πούστηδες εκεί έξω που αναπνέουν ελεύθεροι.

Χίλιες φορές το φανταριλίκι. Διακοπές και ας μην είχε μία. Ταίζει ο στρατός και υπάρχει και ο άγιος τράκας για τα φουκαράκια. Αλληλεγγύη. Μέχρι και γκομενάκι είχε καταφέρει. Με τα ελάχιστα, ό,τι έστελνε η μάνα από τις σκάλες. Ενώ τώρα? Πώς? Πού? Με τι?

Ήρθαν και οι λυπητερές σήμερα. Τα φροντιστήρια της μικρής, τα κοινόχρηστα, φώς...Βουτά η καρδιά του στην άβυσσο κάθε που βάζει το κλειδί στην κλειδαριά και βλέπει τα μούτρα της μάνας του. «’Ηρθαν». Αυτό μόνο. Καμπουριάζει η έρμη και μαζεύεται σα μικρό παιδί. Ποτέ δεν ξέρει αν θέλει να την αγκαλιάσει ή να τη χτυπήσει.

Δεν βγήκε ούτε το δάνειο. Με 750 ευρώ το μήνα που παίρνει, θέλουν τα κοράκια να υποθηκεύσει το σπίτι. Οικογενειακό τάφο θα τους το κάνει. Η μικρή πρέπει να περάσει Αθήνα, αλλιώς δεν θα τα βγάλουν πέρα. Είναι έξυπνη, θα τα καταφέρει.

...Ποιόν κοροϊδεύει? Η φτώχεια είναι χειρότερη από τα σκατά. Βεντουζάρει πάνω σου η βρωμιά της και την κουβαλάς μιζέρια στην ψυχή σου ως το θάνατο. Φράγκο δεν θα του δώσει όμως του μαλάκα του Χάρου, να τον πάρει με το σώβρακο!

Σήμερα στην τηλεόραση τον είχανε υποτίθεται και αφιέρωμα. Γενιά των 700 ευρώ που λένε...Αυτός μια χαρά τα κόβει τα κωλόπαιδα, με τα μπαλκόνια τους, τα τριάρια τους, τα δανειά τους, τα αμάξια τους, τις πιστωτικές τους... Ανεύθυνα μαλακισμένα που φυτρώνουν σε συννεφάκια ανυπαρξίας και απάθειας.

Και θέλει να φωνάξει «Υπάρχει και πιο κάτω ρε παπάρες... Ανοίχτε τα στραβάδια σας» Να βγάλει τα σπλάχνα του, να τα φάνε να χορτάσουν τα ταλαιπωρημένα παιδιά του μικροαστού με τα σαββατοκύριακα στη Μύκονο.

Μα κανείς δεν κοιτά τόσο χαμηλά. Και αυτός δεν βγάζει άχνα. Το παίζει κουλ και ψύχραιμος, κάθεται και ακούει τα βαθυστόχαστα υπαρξιακά του καθενός, μπαίνει στο τριπάκι να μιλήσει για διακοπές, αυτοκίνητα, εξόδους, γαμήσια, βεράντες...

Όχι δεν ανήκει στα σκατά. Των 700 είναι και αυτός. Δικός σας. Μόνο που αυτός ξέρει ακριβώς πόσα είναι τα 700. Με το σέντσι.

Αν ήξεραν θα του έλεγαν είσαι ήρωας? Θα τον αγκάλιαζαν? Θα τον αποθέωναν? Πόσα θα πρέπει να δώσει στο παζάρι του οίκτου για να βγει νικητής?

Ήρωας...ναι...

Ξημέρωσε.

Έλα λίγο πιο κοντά

2009-05-05T13:37:00.000-07:00

Πανεπιστημιακός χωρίς πτυχίο, κόκκορας χωρίς λοφίο, πάντα ένας ποτέ 2, ό,τι θα σου λέω...αστείο

Με κουλτούρα και παιδεία, μάχομαι την αηδία, ονειρεύομαι αιδοία, στίβομαι στη μαλακία.

Τσάμπα μάγκας στα σαλόνια, με all-star χωρίς κορδόνια, η φαγούρα μου αιώνια, πτώμα σε σατέν σεντόνια.

Ανεβάζω κυβερνήσεις, τρώω μίζες κι’ενισχύσεις, προκαλώ τις παρεκκλίσεις, πάρε πάσα διαφημίσεις

Οπαδός όπου με παίρνει, γέρνω κατά κει που γέρνει, ό,τι η φιλοδοξία δεν φέρνει είναι η μοίρα που το σέρνει

Άθεος κι’επαναστάτης, πάντα θύμα και σακάτης, αφυλίας παραστάτης, με τον ήχο της Ενάτης

Της τεχνολογίας ειδήμων, επιστήμονας και κρίνων, ο μπροστάρης των ασήμων, λογοκλόπος των κινδύνων

Βιάζομαι απ’τη γενιά μου, κάνω μάσα τα παιδιά μου, διαλαλώ την αρχοντιά μου, προτιμώ τη μοναξιά μου

Λέω είμ’ ‘Ελλην και βροντά, φτύνει η μύγα-με γεννά, μ’αγαπάς και με πονά ...έλα λίγο πιο κοντά...

Μετά από απαίτηση φίλων που τρώνε συνήθως βαριά το μεσημέρι, οι ανωτέρω ρίμες χωρίς επιπλέον βαρυσήμαντα. Για τον Τσε. και το λαγό.
Αυτός ρε το ούτι μου πώς το κάνει?

Momentarily…

2009-05-03T07:45:00.000-07:00

Έλεγε η Σούλα πριν γκαστρωθεί ότι η ζωή είναι στιγμές. Κομμάτια δευτερόλεπτα σπασμένα, θρυμματισμένα. Παρωδίες της μνήμης της επιλεκτικής, που τα θέλει όλα μέλι και ζάχαρη για να μπορεί να ξυπνά με χάρη το πρωί και να παίρνει το μετρό των 8:20.

‘Ζήσε ΤΩΡΑ’-της επέμεναν όλοι-‘μην ψάχνεσαι συνεχώς σε βάθος χρόνου. Μήν μπλέκεσαι στα ατέρμονα γρανάζια μίας ακόμη ανθρώπινης εφεύρεσης που γεννήθηκε για να μετρά το θάνατο’.

Να χαλαρώσει λοιπόν? Μα πώς? Κλέψατε το ελάχιστο διάστημά της και το κάνατε στατιστική ενώ αυτή το ήθελε τραγούδι. Τη χρίσατε φύρδην-μύγδην υπήκοο στο Βασίλειο του προσωρινού, προδώσατε την αδιαπέραστη συνοχή της.

Και μόλις άρχισε να φουσκώνει ανακάλυψε στις στιγμές την δική της αιωνιότητα.

Ο χρόνος δεν είναι βασιλιάς, είναι βαστάζος. Και κρατά ό,τι φέρει αυτή για να γίνει εσείς και εσείς αυτή. Η Σούλα θα σας καίει τα νούμερα και εσείς θα πνίγετε τη μουσική της. Μοναδική της προίκα μια ροή και ένα μέτρο στην αέναη πάλη για την αλλαγή. Για τη μεταμόρφωσή της και τη δική σας, για την ταύτιση.

Και ο σπόρος μιας στιγμής που μεγαλώνει μέσα της? Απόδειξη της σταθερότητας της φύσης υπέρ πάντων? Ή της ελπίδας και αναγέννησής της?

Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού.

Το Βlock or Τo Blog? Ιδού η απορία

2009-04-30T15:46:00.000-07:00

Πώς την ονομάζομε αυτή την αέναη φαγούρα του ανώνυμου μικροαστού να υπερβεί απροσπέλαστων εμποδίων, να υψώσει ανάστημα, να βρει τρόπους έκφρασης, να εισακουστεί? Μη νά’ναι αυτό που εντόπιοι ποδοσφαιρόφιλοι και προσφιλείς οδηγοί ταξί αποκαλούν μαγκιά? Πάντως, ανεξαρτήτως ορισμού, τη συμπτωματολογία την έχω γιατρέ μου.

Ημερολόγιο δεν κράτησα ποτέ. Πόρτες κρατούσα – να τις ανοίγω και να τις κλείνω. Και ιστορίες μικρές έγραφα για όταν ξεχνούσα τα κλειδιά. Για τους περαστικούς της ζωής μας, τους τσιγκούνηδες, τους γαλαντόμους, τους αγενείς, τους επιδέξιους.

Το να ‘δουλεύεις πόρτα’ πάντοτε πλήρωνε καλά. Αλλά άλλο το μέσα, άλλο το έξω. Και θέλει να χεις και κριτήριο. Ποιός διδάσκει όμως κριτηριολογία? Σίγουρα όχι το μάτι το πονηρό το τσακίρικο, που αποχαυνώθηκε από την θέαση των μεσημεριανών ξανθών και- τα πάντα δίχως κουρτίνες- ηδονιστικά παράθυρα της του-βου.

Πάντα στην απέξω μένεις τελικά. Αυτό είναι το ζοφερό συμπέρασμα του πορτιέρη. Τί και αν αποφασίσεις να μπλοκάρεις εισόδους και εξόδους , αν καρφώσεις τα παράθυρα και βουλώσεις τ’αυτιά στις ξανθές σειρήνες? Το πάρτυ της ζωής σου συνεχίζεται και χωρίς εσένα. Κλεμμένες είναι οι χαρές ή εξαναγκασμένες.

Τη μπλοκάρεις ή τη bloggareis λοιπόν την αλήθεια της δικής σου πόρτας? Ερώτημα ρητορικό και φιλοσοφημένο σε κρανίου τόπο. Να τη φωνάξω πάντως προσπάθησα- η άναρθρη κραυγή πληγωμένου ζώου, από τούτο τον τόσο φιλόδοξο, ενοχικό, ανοργασμικό όχλο. Και ο όχλος τη γλέντησε την αλήθεια. Ακόμη μία φορά.

Λέω να bloggarw λοιπόν. Δεν έχω θεματολογία, βαδίζω στα τυφλά. Δεν έχω σκοπό, μόνο τον εαυτό μου. Αυτόν έχω βάλει στο μάτι.

Την πόρτα την έβγαλα, την έκανα καμάρα. Μπείτε, μπείτε – ‘είναι γαρ και ενταύθα θεούς’.